Üşüten bir gece yarısı, umut yine nöbette.
Güneş balçıkla sıvanmış, doğacakmış
Pek niyeti yok gibi de.
Kimi yastığına anlatıyor derdini, kimisi duvara.
Ben de bi sigara yaktım, sanki bir çözüm bulmuş gibi havalarla.
Yalan büyüyor çığ gibi, biz de altında kalıyoruz.
Yüzümüz çizik içinde ama halen fotoğraflar çekiliyoruz.
Uzun yollar yürüyoruz ama nereye bilen yok.
Bir adım ileri gidelim diyorum ama ayakkabımın teki de yok.
Perdesi kirli bir evrende, insanlar da pek temiz sayılmaz.
"Ben toparlanırım" dedim ama o cümle de iyi yaşlanmaz.
"Ben yorulmam dedim", yolun ortasında oturdum.
"Yardıma ihtiyacım yok" dedim, sonra kendimi zor buldum.
Bir sigara daha yaktım, o da benden önce söndü,
Ben hayata yetişecektim ama hayat köşeyi çoktan döndü...
Beylik laflar etmeyeceksin, tutmayınca komik oluyor.
"Ben hallederim" dediğim ne varsa,
Bir şekilde "beni" hallediyor.
"Ben yalnız da giderim" dedim.
2 sokak sonra, dinlendim.
Evvelinde büyük konuştum: " bu yol ne ki"
"Ben yorulmam", "beni merak etmeyin", "ben iyiyim"
Şu sonuncuyu biraz fazla söyledim,
Zaman geçti yolun ortasında kaldım.
Yükümü biraz küçümsemişim, bol bol sıkmışım.
İçemediğim sigaralar, kül tablamda beni beklemiş,
Beni onları tüketiyorum sanırken,
Meğer onlar beni seyretmiş(tükenmiş).
Olur öyle şeyler,
İnsan bazen kendine bile yetişemiyor...
Hayata yetişemedim belki, belki koşmadım..
Ama en azından peşinden yürüdüm...
"Ben yorulmam" dedim.
Yoruldum...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder