Yolun yarısına sadece 4 kaldı. Tokat gibi çarpan 'büyüdün artık' gerçeği, yerini 'yaşlanıyorsun artık' mahçupluğuna nasıl bıraktı anlatın a' dostlar.
Vurdum
Kırdım
Dağıttım
Topladım
Yarısı nereye gitti...
Hayatımı yaşarken geriye dönüp bakıyorum kendime pek de bir şey katamamışım. Anca çooook geriye bakmanın boynumda yarattığı gerginlik var. Öyle tutulmuşum. Biraz da kurulmuşum kendime. Önceden başkalarının benden beklediği gibi yaşayıp kendim olamıyordum, şimdi kızım içim türlü türlü şey olup, yine kendim olamıyorum. Bu sıkışmışlık neden hiç geçmez çok garip. Beklemek derya, beklemek deniz, beklemek hiç sonu gelmeyen sabahlar getirirdi bana. Beklemek uyanık kalma adına türlü türlü kahveler içirtti bana. Beklemenin bir sonu yok...
Vurdum
Kırdım
Dağıttım
Topladım
Yarısı elimde kaldı...
Kafamın içini kemiren o düşüncelerden kurtulamıyorum bir türlü. Bir anne eli sıcaklığı lazım saçlarıma. Saçlarım öyle dağınık. Bir insanın annesi ölebilir mi gerçekten? Bu düşünce bile beni delirtiyor. Vücuduna yapışıp kalan, asalak gibi yaşayan hastalıklar da var üstelik. Sürekli düştüğü anları gözetliyor, hep kötü olmasını istiyor konağının. Hastalıklar bile ölmek istemiyor. Diğer yanda onu güldürmek için iyi numarası yapan acılı palyaçolar. Sahi rüya mı dünya? Bitecek mi gerçekten bir gün?
Vurdum
Kırdım
Dağıttım
Topladım
Yarısı kimde kaldı?
Sırtımda bir kambur, yüzümde "her şey yolunda" umursamazlığı, kalbimde bildiklerimin ağırlığı. Boğuluyorum giderek bu denizde. Binlerce derdin mi var, sağlığın bozulduğunda artık bir tane derdin var. Kimse hasta olmasa keşke. Kimse acı çekmese. Yavaş yavaş eriyen bir bedeni, kimse izlemese keşke. Geri gelir mi eski gülümsemeler. Gerçekten geri gelecek mi? Gelsin...
Vurdum
Kırdım
Dağıttım
Topladım
Yarısı sende mi kaldı?
Duvarları yumrukladım bazı geceler. Elim nereye değerse vurdum. En sevdiğim bardağımı kırdım attım. Derin nefesler içinde saçlarımı dağıttım. Sonra yeterince ağladım, toparlandım, topladım kendimi. İyi miyim? Artık ne olduğumu ben de bilemiyorum. Cam kırıklarına ellerimi cesurca atıyorum. Kırılıyorum, kesiliyorum, kanıyorum belki de... İçimdeki tüm sesleri susturuyorum. Sen de susuyorsun sonra. Derin ve içimi yakıp kavuran tüm o duyguları ellerimi tutarken sen, havaya attım. Yarısı elimde kaldı...
Vurdum
Kırdım
Dağıttım
Topladım
Oturdum ağladım...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder